κρουαζιέρα

Το σχέδιο για να ξεπεράσω το jetlag κατά τη διάρκεια του ταξιδιού από το Λονδίνο στη Δυτική Ακτή ήταν αρκετά απλό: ξεκίνα με μια κρουαζιέρα 3 ημερών. Είναι ο τέλειος τρόπος να προσαρμοστείς στη διαφορά ώρας, επιτρέποντάς σου να κοιμάσαι όποτε νιώθεις κουρασμένος, ενώ το πλοίο κάνει το ταξίδι για σένα.

Το σχέδιο πτήσης μας ήταν λίγο μαραθώνιος: φύγαμε από το Λονδίνο το βράδυ, προσγειωθήκαμε στην Ουάσινγκτον DC γύρω στις 11 μ.μ., και δύο ώρες αργότερα, πήραμε άλλη μια πτήση για το Ορλάντο, φτάνοντας στις 2 π.μ. Ήμουν αρκετά έξυπνος ώστε να κλείσω ένα ξενοδοχείο ακριβώς μέσα στο αεροδρόμιο του Ορλάντο, ώστε να μπορώ να μεταφέρω τα παιδιά κατευθείαν από το αεροπλάνο στο κρεβάτι με ελάχιστη ταλαιπωρία.

Την επόμενη μέρα, ένα Uber μας πήγε στο Port Canaveral, όπου αντιμετωπίσαμε κάποιες καθυστερήσεις λόγω ελέγχων COVID πριν επιβιβαστούμε τελικά στο πλοίο γύρω στη 1 μ.μ. Αυτή η κρουαζιέρα δεν αφορούσε την εξερεύνηση συναρπαστικών λιμανιών – αφορούσε χαλάρωση, απόλαυση του ήλιου και εκμετάλλευση των all-inclusive παροχών, ενώ αφήναμε το jetlag να σβήσει.

Μιλώντας για Jetlag, ο Όλιβερ ήταν ξύπνιος στις 5 π.μ. την επόμενη μέρα, οπότε είχαμε σχεδόν ολόκληρο το πλοίο για εμάς καθώς εξερευνούσαμε στην πρωινή ησυχία (περιμένοντας να ανοίξει το Starbucks...). Η επόμενη στάση ήταν το CocoCay, ένα ιδιωτικό νησί που ανήκει στην Royal Caribbean. Είναι σαν ένα μείγμα μεταξύ θέρετρου και λούνα παρκ – ένα τέλειο μέρος για να χαλαρώσεις και να διασκεδάσεις.

Αυτή ήταν η δεύτερη κρουαζιέρα μας, και την λατρέψαμε. Το φαγητό, οι δραστηριότητες, η διασκέδαση – τα πάντα ήταν κορυφαία, ειδικά για τα παιδιά. Και το καλύτερο; Όλα ήταν σε απόσταση μιας βόλτας με το ασανσέρ. Μέχρι να φτάσει η τρίτη μέρα και να επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε, είχαμε προσαρμοστεί πλήρως στη νέα ζώνη ώρας και ήμασταν έτοιμοι για το κύριο μέρος του ταξιδιού μας. Η κρουαζιέρα έκανε ακριβώς αυτό που ελπίζαμε: μας έδωσε μια ομαλή μετάβαση στην περιπέτειά μας στη Δυτική Ακτή