Copacabana

Φύγαμε από τη Λα Πας με λεωφορείο και φτάσαμε στην Κοπακαμπάνα, η οποία είναι πολύ κοντά στα σύνορα με το Περού.

Αυτή η μικρή πόλη είναι η «είσοδος» στη λίμνη Τιτικάκα (από τη βολιβιανή πλευρά). Η λίμνη εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στην ιστορία των Άνδεων και είναι διάσημη για το μέγεθος και το υψόμετρό της (μην ξεχνάτε ότι είμαστε ακόμα στα 3.500μ υψόμετρο – καταραμένο υψόμετρο, πού είναι τα φύλλα κόκας μου;). Κάποιες έρευνες μάλιστα ισχυρίζονται ότι αυτή είναι μία από τις πιθανές γενέτειρες των πρώτων Ίνκας.

Στα παλιά τα χρόνια (πριν έρθουν οι Ισπανοί να σκοτώσουν όλους στο όνομα του Θεού), πολιτισμοί προ-Ίνκας και Ίνκας ζούσαν γύρω από τη λίμνη, η οποία έχει επίσης πολλά νησιά.

Οι Ίνκας, ειδικότερα, χρησιμοποιούσαν αυτά τα νησιά ως ιερούς τόπους και έχτισαν τον διάσημο Ναό του Ήλιου σε ένα και ένα θρησκευτικό εκπαιδευτικό κέντρο, το «Νησί της Σελήνης», σε ένα άλλο. Για πολλά χρόνια, οι άνθρωποι έρχονταν εδώ για να παντρευτούν, να λατρέψουν τον ήλιο, τη σελήνη και τη μητέρα γη.

Φυσικά, οι Ισπανοί έπρεπε να τους διαψεύσουν, οπότε όταν ανέλαβαν, έχτισαν τη μεγαλύτερη Καθολική Εκκλησία στη μέση της πόλης.

Σήμερα, οι Βολιβιανοί που ζουν ή επισκέπτονται αυτό το μέρος προσεύχονται πρώτα στην Καθολική Εκκλησία και μετά επισκέπτονται τον τοπικό, παλιομοδίτικο πνευματικό ηγέτη για μια τελετουργική τελετή του ήλιου, της σελήνης και της γης. Έτσι κι αλλιώς, καλύπτονται από το θείο πεδίο…

Κλείσαμε ένα ταξίδι που περιλάμβανε τη μεταφορά στην Κοπακαμπάνα, ένα ξενοδοχείο με τρία γεύματα την ημέρα, μια ξενάγηση στην πόλη, μια εκδρομή στα πλωτά νησιά και τη μεταφορά στην περουβιανή πλευρά της λίμνης στο Πούνο.

Είναι ωραίο μερικές φορές όταν τα πάντα είναι κλεισμένα για σένα και δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα – ειδικά αν δεν μιλάς ισπανικά.

Αύριο, θα ξοδέψουμε τα τελευταία μας βολιβιανά χρήματα σε μπύρα και θα αναχωρήσουμε για το Περού. Καλώς ήρθατε στα κεντρικά του Ίνκα…