Ρίο ντε Τζανέιρο

Παρά τον βροχερό καιρό (που δυστυχώς σήμαινε καθόλου μικροσκοπικά βραζιλιάνικα μπικίνι στην παραλία Κοπακαμπάνα), ήμασταν αποφασισμένοι να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τις τέσσερις ημέρες μας στο Ρίο. Στην πραγματικότητα, το σχέδιο ήταν να τα χωρέσουμε όλα σε τρεις ημέρες και να χρησιμοποιήσουμε την τέταρτη για μια ημερήσια εκδρομή στην Ilha Grande – ένα νησί που διαφημίζεται παντού ως "Παράδεισος στη Γη", μόλις τρεις ώρες από το Ρίο.

Φτάσαμε στην Κοπακαμπάνα την Κυριακή και περάσαμε τη μέρα κάνοντας βόλτες στις κεντρικές λεωφόρους, την παραλία και τις γύρω γειτονιές. Χάρη στη βροχή, οι δρόμοι ήταν πιο ήσυχοι και έμοιαζαν λίγο πιο ασφαλείς, ακόμα κι αν έλειπε η συνηθισμένη ζωντανή ζωή του δρόμου. Περιπλανηθήκαμε στους παραθαλάσσιους δρόμους του Ρίο, επισκεφτήκαμε μερικές υπαίθριες αγορές και πανηγύρια, και κλείσαμε τη βραδιά με ένα τουριστικό μπουφέ κρεάτων σε στυλ rodizio, ακολουθούμενο από caipirinhas σε ένα μπαρ που ειδικεύεται στην κασάσα (με την εύστοχη ονομασία "Cachaça Academy").

Η Δευτέρα έφερε κι άλλη βροχή, οπότε αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε τις τεράστιες εμπορικές λεωφόρους της Barra da Tijuca – μια περιοχή γεμάτη εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία μεγάλων ονομάτων. Κάνοντας βόλτα, νιώθαμε σαν να ήμασταν στη Νέα Υόρκη, καθώς υπάρχει ισχυρή αμερικανική επιρροή στις εμπορικές περιοχές του Ρίο.

Τέλος, την τρίτη μέρα, ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του για λίγες ώρες – αρκετές μόνο για να βγουν οι ντόπιοι να παίξουν beach volley (ακόμα χωρίς μικροσκοπικά μπικίνι, βέβαια). Βγήκαμε προς το κέντρο του Ρίο, αλλά το βρήκαμε υπερπλήρες, θορυβώδες και βρώμικο, με λίγα αξιοθέατα να προσφέρει εκτός από μερικά μουσεία. Ωστόσο, απολαύσαμε μια έκθεση αφιερωμένη στην Carmen Miranda.

Ο καιρός συνέχισε να βελτιώνεται, οπότε κάναμε την περίφημη εκδρομή στο Corcovado για να δούμε το εμβληματικό άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή. Είναι ένα εκπληκτικό θέαμα και αξίζει τον ντόρο, αν και ήταν γεμάτο τουρίστες.

Υπάρχουν μερικά παράξενα πράγματα στη Βραζιλία που έχω παρατηρήσει:

Η κουλτούρα του καφέ είναι περίεργη: Η Βραζιλία παράγει τόνους καφέ και οι άνθρωποι τον πίνουν, αλλά θα δυσκολευτείς να βρεις ένα σωστό καφέ όπου μπορείς να καθίσεις και να φας πρωινό με τον καφέ σου.

Όχι φυστικοβούτυρο: Αυτό είναι περισσότερο πρόβλημα για τη Dora παρά για μένα, αλλά για κάποιο λόγο, το φυστικοβούτυρο δεν βρίσκεται πουθενά. Παρά όλους τους τύπους ξηρών καρπών που έχουν, το φυστικοβούτυρο απλά δεν φαίνεται να είναι κάτι εδώ.

Μοναδικές στρατηγικές τιμολόγησης: Τα βραζιλιάνικα εστιατόρια έχουν κάθε είδους τρόπους χρέωσης για το φαγητό. Εκτός από το συνηθισμένο à la carte, τα σετ μενού ή τους μπουφέδες, κάνουν επίσης "ό,τι μπορείς να φας" σερβιριζόμενα μενού, όπου μπορείς να παραγγείλεις ό,τι θέλεις, αλλά πρέπει να τελειώσεις κάθε πιάτο πριν παραγγείλεις το επόμενο. Έχουν επίσης μέρη όπου το φαγητό πωλείται με το βάρος ή τον όγκο – σαν μπουφές, αλλά πληρώνεις ανάλογα με το πόσο έχεις γεμίσει το πιάτο σου. Αυτή η ιδέα πρακτικά εξαλείφει την ανάγκη για fast food, και είναι εκπληκτικά βολική.

Μολυσμένες παραλίες: Αποκαρδιωτικά, η διάσημη παραλία της Κοπακαμπάνα είναι πολύ μολυσμένη για κολύμπι (ή έτσι μας είπαν). Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια από τις πιο διάσημες παραλίες του κόσμου και να μην μπορείτε να κολυμπήσετε!

Όχι σιέστες: Σε αντίθεση με πολλές άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες, η Βραζιλία δεν υιοθετεί τη μεσημεριανή σιέστα. Συνεχίζουν να εργάζονται κατά τη διάρκεια του πιο ζεστού μέρους της ημέρας, κάτι που μοιάζει με χαμένη ευκαιρία για έναν σωστό υπνάκο. Αυτό παθαίνεις όταν σε αποικίζουν οι Πορτογάλοι και όχι οι χαλαροί Ισπανοί.

Πέρασμα κόκκινων φαναριών: Προφανώς, είναι συνηθισμένο για τους οδηγούς ταξί να αγνοούν τα κόκκινα φανάρια, ισχυριζόμενοι ότι είναι για λόγους ασφαλείας για να αποφύγουν να ληστευτούν σε διασταυρώσεις. Μοιάζει περισσότερο με μια βολική δικαιολογία για να περνούν γρήγορα μέσα από την κίνηση.

Αύριο, με τον καιρό να φαίνεται καλύτερος, κατευθυνόμαστε επιτέλους στην Ilha Grande για μια ημερήσια εκδρομή. Θα σας ενημερώσω αν αυτό το λεγόμενο "παράδεισο" ανταποκρίνεται στον ντόρο...