Bali

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα, υπάρχουν 2 διαφορετικές απόψεις που μπορείς να έχεις για το Μπαλί.

Ένα χαϊδεμένο θέρετρο σχεδόν αποκλειστικά για Αυστραλούς, γεμάτο ψεύτικα επώνυμα προϊόντα και μαγαζιά για σέρφινγκ με πολλούς ενοχλητικούς ντόπιους σε κάθε δρόμο να προσπαθούν να σου πουλήσουν οτιδήποτε και τα πάντα, και πάνω από όλα, ένας απίστευτα υγρός καιρός που σε κάνει να ιδρώνεις όπως ποτέ άλλοτε στη ζωή σου.

Ή, μπορείς να δεις ένα μοναδικό και όμορφο νησί περήφανο για τη θρησκεία, τη μουσική και τον πολιτισμό του (που διαφέρει από την υπόλοιπη Ινδονησία), γεμάτο ζωή με ανθρώπους που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να φιλοξενήσουν και να ευχαριστήσουν τους τουρίστες από όλο τον κόσμο, που κερδίζουν 50 φορές τους δικούς τους μισθούς.

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ντενπασάρ στη μέση της ημέρας και πάθαμε το πρώτο κλιματικό σοκ καθώς βγήκαμε από το κλιματιζόμενο αεροπλάνο. Χρειάστηκαν μόνο 3 δευτερόλεπτα για να ιδρώσω, που είναι το προσωπικό μου νέο ρεκόρ.

Καθώς βγήκαμε από το αεροδρόμιο για να πάρουμε ταξί, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ξεχάσει κάτι πολύ σημαντικό.

Παρόλο που έχω μαζί μου αρκετά ηλεκτρονικά για να ψηφιοποιήσω ολόκληρη τη ζωή μου (έγγραφα, email, φωτογραφίες, χάρτες GPS, sms, κ.λπ.), καταφέραμε παρόλα αυτά να ξεχάσουμε πού είχαμε κλείσει κατάλυμα στο Μπαλί.

Υπήρχε ένα email, κάπου, αλλά κανείς από εμάς δεν μπορούσε να θυμηθεί την ημερομηνία, τον λογαριασμό email ή οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια, οπότε αφού περάσαμε 1 ώρα σε ένα internet café μαντεύοντας πιθανά ξενοδοχεία, τελικά τα παρατήσαμε και κλείσαμε άλλο ένα στο Λεγκιάν (βόρεια από την Κούτα).

Όπως πάντα, είχαμε μόνο 3 ημέρες διαθέσιμες για να δούμε το Μπαλί, αλλά, αν κλείσετε τη σωστή εκδρομή, μπορείτε να έχετε προσωπικό οδηγό για μια ολόκληρη μέρα που θα σας πάει στα πιο ενδιαφέροντα μέρη.

Η εκδρομή μας περιλάμβανε τον παραδοσιακό χορό/θεατρική παράσταση καλωσορίσματος του Μπαλί, μια βόλτα μέσα από χωριά αφιερωμένα στην πέτρα και την ξυλογλυπτική (χιλιάδες χειροτεχνίες κυρίως για εξαγωγή), το διάσημο δάσος των πιθήκων με πιθήκους παντού να προσπαθούν να σου κλέψουν τα πράγματα, μεσημεριανό με θέα το κύριο βουνό/ενεργό ηφαίστειο (Όρος Μπατούρ) και τον παράξενο χορό Kecak & φωτιάς (άνθρωποι σε κύκλο που κάνουν αστείους θορύβους ενώ κουνάνε τα χέρια τους). Οι φωτογραφίες θα σας δώσουν μια καλύτερη ιδέα για την εκδρομή μας.

Την επόμενη μέρα κάναμε την «τεμπέλικη» εκδρομή. Περπατήσαμε 5 λεπτά μέχρι την παραλία και μείναμε εκεί μέχρι το απόγευμα. Μετά περπατήσαμε μέχρι το κέντρο της Κούτα (το πιο αμερικανοποιημένο κέντρο που έχω δει ποτέ…) όπου μπορείς να βρεις κάθε μάρκα καταστημάτων και αλυσίδες εστιατορίων γνωστές στον κόσμο, γεμάτο ανόητους τουρίστες που έρχονται στο Μπαλί μόνο για να επισκεφτούν το Hard Rock Café και να φάνε στα McDonald's.

Αν ξέραμε καλύτερα, πιθανότατα θα παραλείπαμε το ξενοδοχείο στην παραλία και θα προσπαθούσαμε να κλείσουμε κατάλυμα σε ένα χωριό πιο εσωτερικά για να αποφύγουμε τις τουριστικές παγίδες και να πάρουμε μια καλύτερη γεύση από το Μπαλί.

Μέχρι την 3η μέρα οι ντόπιοι άρχισαν να γίνονται ενοχλητικοί, καθώς δεν σταματούσαν να σε ρωτούν αν θέλεις να αγοράσεις ψεύτικα γυαλιά ηλίου, ψεύτικα ρούχα, ψεύτικα ρολόγια, ψεύτικες τσάντες και άλλα ψεύτικα αξεσουάρ.

Νομίζω ότι εδώ έχουν ό,τι έχει ποτέ κατασκευαστεί, σε μια ψεύτικη φθηνή έκδοση.

Η κατασκευή ψεύτικων πραγμάτων είναι μια ολόκληρη βιομηχανία σε αυτό το μέρος και στοιχηματίζω ότι αν τους δώσεις κάτι πρωτότυπο και τους ζητήσεις να σου φτιάξουν μερικά ψεύτικα αντίγραφα, θα το κάνουν ευχαρίστως.

Σκέφτηκα να πάρω μια ψεύτικη Ντόρα, για κάθε ενδεχόμενο (ποτέ δεν ξέρεις) αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να την περάσω από το τελωνείο.

Ο χρόνος μας στο Μπαλί τελείωσε.

Το ταξίδι με ταχύτητα συνεχίζεται με το Χονγκ Κονγκ ως επόμενη στάση.

Ανυπομονώ να δω ποιος είναι αυτός που φτιάχνει όλα τα πράγματα που έχω αγοράσει online τα τελευταία 10 χρόνια.