Delhi

Κάθε μικρό παιδί στην Ινδία θέλει να πάρει ένα ποδήλατο ως δώρο. Όχι τόσο για τη χαρά της ποδηλασίας, αλλά κυρίως για την κόρνα που έρχεται με το ποδήλατο.

Μπορεί να κάνει βόλτες στους δρόμους κορνάροντας ασταμάτητα, δημιουργώντας όσο περισσότερο θόρυβο μπορεί, ονειρευόμενος ότι μια μέρα, όταν μεγαλώσει, θα αποκτήσει ένα πραγματικό αυτοκίνητο.

Μια μέρα ΘΑ αποκτήσει αυτοκίνητο και θα οδηγεί στους δρόμους χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά την μεγάλη και ανόητα δυνατή κόρνα του, ενοχλώντας κάθε δευτερόλεπτο τους πάντες.

Μπορεί να νομίζεις ότι έχεις δει κίνηση στο Λονδίνο.

Μπορεί να νομίζεις ότι έχεις δει κίνηση στην Αθήνα.

Εμείς πιστεύαμε ότι είχαμε δει κίνηση στην Κίνα, αλλά αυτό, είναι κάτι άλλο.

Χάος στην κίνηση σε άλλο επίπεδο, με αυτοκίνητα, μηχανάκια, αγελάδες, καμήλες, άλογα, πεζούς, σκύλους και μύγες όλα ανακατεμένα με ανύπαρκτα σήματα φαναριών, χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, χωρίς… τίποτα.

Είναι «τρομακτικό» στην αρχή, «αστείο» λίγο αργότερα, λίγο «ενοχλητικό» καθώς περνάει ο καιρός, «απλά συνηθισμένο» καθώς το συνηθίζεις, «απαραίτητο» καθώς αρχίζεις να οδηγείς μόνος σου και ο «μόνος τρόπος» για να περάσεις την κίνηση στο τέλος.

Όχι, κάνω πλάκα· δεν είναι έτσι…είναι πολύ χειρότερα, και απλά μου λείπουν οι λέξεις για να το περιγράψω;

Τα αυτοκίνητα έχουν ακόμη και πινακίδες στο πίσω μέρος που λένε «παρακαλώ κορνάρετε» (μπορείτε να το πιστέψετε;) για να τραβήξουν την προσοχή από το αυτοκίνητο πίσω, κάτι που είναι ανούσιο, καθώς όλοι χρησιμοποιούν την κόρνα συνεχώς οπότε κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει.

Αλλά υπάρχει ελπίδα. Έχω βρει μια μοναδική λύση σε αυτό το πρόβλημα, η οποία είναι επίσης μια επιχειρηματική ευκαιρία για όποιον θέλει να έρθει και να ζήσει στην Ινδία.

Προτείνω την «κόρνα πεζού». Αυτή είναι μια τυπική αερόκορνα που οι πεζοί μπορούν να κουβαλούν μαζί τους και να τη χρησιμοποιούν καθώς περπατούν. Μπορούν να τη χρησιμοποιούν για να υποδείξουν στα αυτοκίνητα ότι διασχίζουν το δρόμο, καθώς και όταν θέλουν να προσπεράσουν άλλους πεζούς που περπατούν. Θα πρέπει να τη χρησιμοποιούν πολύ κοντά στο αυτί του συν-πεζού για μέγιστα αποτελέσματα.

Μετά από μερικές εβδομάδες, οι άνθρωποι θα έχουν κωφώσει και όλο το πρόβλημα της ηχορύπανσης θα έχει εξαφανιστεί. Αν δεν μπορείς να μειώσεις την πηγή, τότε μείωσε την ευαισθησία του δέκτη και έχεις το ίδιο αποτέλεσμα. Μια ιδιοφυής ιδέα που θα πουλήσω στην ινδική κυβέρνηση.

Τέλος πάντων, πίσω στα τουριστικά, περάσαμε μερικές μέρες στο Δελχί εξερευνώντας τα περισσότερα από τα διάσημα μαυσωλεία, μνημεία και μερικές αγορές και πάρκα.

Στα θετικά, είχαμε μια εύκολη βόλτα εξερευνώντας το Δελχί.

Μείναμε με τον Xavier (έναν φίλο από το Λονδίνο που εργάζεται με σύμβαση εδώ), οπότε είχαμε ένα αξιοπρεπές μέρος για να μείνουμε, δωρεάν περιήγηση στην πόλη με τον οδηγό του και μια γεύση από την τοπική ζωή (που συνήθως χρειάζεται περισσότερες από λίγες μέρες για να ανακαλύψεις μόνος σου).

Ο Ξαβιέ είχε δίκιο, αφήσαμε το πιο ποικιλόμορφο, δύσκολο και διαφορετικό μέρος για το τέλος του ταξιδιού μας.

Περάσαμε περισσότερο χρόνο παρατηρώντας (και φωτογραφίζοντας) ανθρώπους παρά μνημεία, ναούς και άλλα σημεία ενδιαφέροντος.

Είμαι περήφανος που λέω ότι δεν υπάρχει Starbucks στο Δελχί, ούτε καν μια πινακίδα «έρχεται σύντομα» (κάτι που, παρεμπιπτόντως, είναι αποτυχία και ντροπή για το τμήμα μάρκετινγκ τους, καθώς συνήθως εμφανίζονται μέσα σε δευτερόλεπτα).

Έχουμε κλείσει ένα ταξίδι για λίγες μέρες σε ένα εθνικό πάρκο/ζούγκλα στη βόρεια Ινδία, όπου μπορούμε να δούμε ένα τυπικό μικρό χωριό και ένα από τα καλύτερα καταφύγια άγριας ζωής στη χώρα.

Στη ζούγκλα επιβιώνει ο πιο μεγάλος και δυνατός, που είναι περίπου οι ίδιοι κανόνες για την οδήγηση στην πόλη…